Ψυχο-Λογοτεχνήματα (Μαρία Καλαϊτζάκη): Τέλος καλό…όλα καλά!

24 Οκτωβρίου 2026

Τέλος καλό…όλα καλά!

 



   Α στο καλό! Όλα στραβά της πάνε! Νόμιζε ότι ήταν καλές φίλες. Έπεσε έξω. Η Φένια είχε πάρει τηλέφωνο την καλή της φίλη Άννα για να βγούνε απόψε. Αυτή όμως της είπε ότι δεν γίνεται και της το έκλεισε βιαστικά. Η Φένια αποφάσισε να βγει μόνη της για έναν απογευματινό περίπατο. Και βλέπει από μακριά την Άννα σε μια καφετέρια με έναν τύπο. Την άκουσε μάλιστα να γελάει δυνατά με κάτι που της είπε ο συνοδός της.

  Μαύρα φίδια την έζωσαν. Με ποιον βγήκε; Γιατί δεν μου είπε τίποτα; Υπάρχει ειδύλλιο στον αέρα και δεν ξέρω τίποτα; Και τι φοβήθηκε; Μην την γρουσουζέψω; Υποτίθεται είμαστε καλές φίλες. Καρδιακές. Όλα τα μοιραζόμαστε υποτίθεται, σκέψεις, φόβους και όνειρα. Βγαίνει με κάποιον, περνάει καλά και δεν μου λέει τίποτα; Όλα αυτά τριβέλιζαν το μυαλό της. Η φίλη της η καλή, της κρατάει μυστικά. Έχει μια άλλη ζωή παράλληλα με αυτή που της δείχνει. Η Φένια άρχισε να ανεβάζει ρυθμό στο περπάτημα, γιατί ήταν εξοργισμένη. Ένιωθε προδομένη. Ήταν φίλες τα τελευταία πέντε χρόνια. Βγαίνανε συχνά, περνούσανε όμορφα, πολύ γέλιο και ατελείωτες συζητήσεις. Ταιριάζανε στην ιδεολογία τους αν και είχαν διαφορετικό χαρακτήρα. Η Άννα ήταν πολύ περισσότερο αισιόδοξο άτομο και πιο δυναμική, ενώ η Φένια ήταν πιο ευαίσθητη και γκρίνιαζε εύκολα.

  Σκέφτηκε προς στιγμή, να ξαναπεράσει από εκεί και να αναγκαστεί η φίλη της να της συστήσει τον άντρα αυτόν. Πάνω που άλλαζε κατεύθυνση για να πάει πίσω προς την καφετέρια, χτυπάει το κινητό της. Ήταν η μητέρα της. Μετά από δέκα λεπτά συνομιλίας, η Φένια αναστέναξε ανακουφισμένη– η μητέρα της είχε πάντα την ικανότητα να την κουράζει με την πολυλογία της. Κίνησε προς την καφετέρια μόνο για να ανακαλύψει ότι η φίλη της με τον τύπο είχαν φύγει. Ω, τι απογοήτευση.

  Η Φένια δεν το έβαλε κάτω πάντως. Αποφάσισε να ρωτήσει ευθέως ποιος ήταν την επόμενη φορά που θα βρισκόντουσαν. Η Άννα όμως όλο απέρριπτε τις προτάσεις της για έξοδο. Κι έτσι πέρασε ένας ολόκληρος μήνας χωρίς να έχουν βγει και μάλιστα χωρίς καλά καλά να μιλήσουν στο τηλέφωνο, αφού της το έκλεινε πάντα βιαστικά. Η Φένια ήταν πολύ στεναχωρημένη. Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Άρχισε να βγαίνει με άλλες παρέες που όμως δεν την γέμιζαν και τόσο. Της έλειπε η φίλη της. Τι στο καλό είχε συμβεί;

  Εντωμεταξύ, η μητέρα της την έβλεπε κάπως απόμακρη κι αφηρημένη κι αυτομάτως υπέθετε ότι έφταιγαν τα ερωτικά της. Η Φένια δεν συνήθιζε να μοιράζεται λεπτομέρειες με τη μητέρα της και την άφησε να πιστεύει ό,τι θέλει. Εξάλλου, δεν είναι ότι είχε και καμιά πετυχημένη σχέση αυτήν την περίοδο. Άλλος ένας λόγος να νιώθει πεσμένη και να θέλει να βγει με την φίλη της.

  Ένα απόγευμα πήρε μια κούτα με γλυκά και κίνησε για το σπίτι της φίλης της απρόσκλητη και χωρίς να την ειδοποιήσει. Χτύπησε το κουδούνι της. Ακούστηκε η φωνή της Άννας να ρωτά ποιος είναι. Η Φένια απάντησε: «Η φίλη σου, αν με θυμάσαι ακόμα!». Η πόρτα άνοιξε. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά τους, ένιωσε άβολα, χωρίς να καταλάβει γιατί. Ήταν τόσα αυτά που ήθελε να της πει αλλά τελικά τίποτα δεν βγήκε από τα χείλη της. Αρκέστηκαν στα τυπικά. Η χαρά της που την είχε κοντά της ξανά, ήταν τόση που υπερνίκησε τον θυμό της.

  Με τα πολλά, έφτασαν και στο επίμαχο θέμα. Η Φένια την ρώτησε αν έχει νέα στην ερωτική της ζωή. «Μπα, τα ίδια», απάντησε η Άννα. Αυτό έκανε την Φένια να εκνευριστεί. «Σίγουρα; Μήπως μου κρύβεις κάτι; Έχει περάσει ένας μήνας που δεν ειδωθήκαμε, πολλά μπορεί να συμβούν σε αυτό το διάστημα». Εκείνη τη στιγμή, χτύπησε ειδοποίηση στο κινητό της Άννας. Φάνηκε να απορροφιέται πολύ στο να απαντήσει και η Φένια αναρωτήθηκε αν έπρεπε να φύγει. Είχε μια αίσθηση ότι κάτι δεν τις συνέδεε πια όπως παλιά. Είχαν απομακρυνθεί το δίχως άλλο. Εκεί που πήγαινε να πάρει την τσάντα της, πάνω σε κάτι φακέλους που την είχε αφήσει, είδε ένα έγγραφο που έγραφε το όνομα ενός άντρα με το ίδιο επίθετο με της φίλης της. Της έκανε εντύπωση, γιατί ήξερε την οικογένειά της και τέτοιο όνομα δεν είχαν. «Ποιος είναι αυτός ο Κλεομένης Κυριακός;», ρώτησε με εμφανή περιέργεια. «Τι σου είναι;».

  Η Άννα έσπευσε να πάρει το έγγραφο από τα χέρια της φίλης της. Ήταν νευρική. «Δεν είναι κάτι, μην δίνεις σημασία». «Τώρα ανησυχώ πραγματικά, Άννα. Τι στο καλό συμβαίνει; Νόμιζα ότι έχεις σχέση με κάποιον και μου το κρύβεις, αλλά εδώ κάτι άλλο γίνεται και με έχεις αφήσει στην απ’ έξω. Γιατί; Νιώθω ότι δεν με θες πια στη ζωή σου και νιώθω τόση μοναξιά…». Η φωνή της Φένιας λύγισε στην τελευταία της φράση.

  Σαν κάπως να ξύπνησε η Άννα και πλησίασε την φίλη της. «Κοίτα, ακόμα φίλη μου σε λογαριάζω, αλλά όντως συμβαίνουν πολλά στην οικογένειά μου και κάπως νιώθω ότι πρέπει να τα βάλω σε μια σειρά, προτού αρχίσουμε τις εξόδους. Δεν έχω διάθεση για βόλτες σα να μην συμβαίνει τίποτα».

  «Μα, Άννα, είμαστε φίλες. Μπορεί να σε βοηθήσει να τα πεις σε κάποιον, έστω να τα βγάλεις από μέσα σου, μπορεί να καθαρίσει η σκέψη σου. Με έχεις τρομάξει. Τι συμβαίνει; Πες μου σε παρακαλώ. Για αυτό είναι οι φιλίες. Και για το χαβαλέ και για τα δύσκολα».

  Η Άννα φάνηκε να εκτιμά την ειλικρινή πρόθεση της φίλης της και την τράβηξε πίσω στον καναπέ. «Θα σου πω… Αυτός ο Κλεομένης… Είναι…έμαθα πρόσφατα ότι είμαστε αδέλφια…από την μεριά του πατέρα μου. Αχ…Ο πατέρας μου είχε μια εξωσυζυγική σχέση, όσο ήταν φρεσκοπαντρεμένος με την μητέρα μου. Έχουμε μόλις δυο χρόνια διαφορά. Το καταλαβαίνεις; Γεννήθηκε όταν εγώ ήμουν δυο χρονών. Αν είναι δυνατόν! Μου έκρυβε την ύπαρξή του τόσα χρόνια. Απάτησε την μητέρα μου και είχε διπλή ζωή. Ο λατρεμένος μου πατέρας!».

  Η Φένια είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Πραγματικά, τέτοια εξέλιξη δεν την περίμενε. Η φίλη της περνούσε ένα οικογενειακό δράμα. Την πήρε αγκαλιά και της χάιδευε τα μαλλιά. Δεν ήξερε τι να πει. Είχε σοκαριστεί. Η Άννα ένιωσε το απαλό χάδι και άρχισε να βουρκώνει. Σε λίγο έκλαιγε με λυγμούς. Η βραδιά τις βρήκε να καταβροχθίζουν τα γλυκά που έφερε η Φένια και να γελάνε με την λανθασμένη υπόθεση της ότι ο Κλεομένης ήταν το κρυφό φλερτ της. Παραδέχτηκε ότι ο αδελφός της είχε ωραίο παρουσιαστικό και ήταν σε καλή θέση εργασίας. Αλλά ήταν θυμωμένη που αυτός ήξερε την ύπαρξή της από πάντα, ενώ αυτή μόνο τώρα το ανακάλυψε. «Αλήθεια, πώς το έμαθες;», ρώτησε η Φένια.

  «Ο πατέρας μου άρχισε να φτιάχνει την διαθήκη του, τον έπιασε η κρίση της μέσης ηλικίας, φαίνεται… Και μια μέρα είχε στο γραφείο του ένα σωρό φακέλους. Ακούμπησα κατά λάθος το ποτήρι μου με τον καφέ πάνω σε έναν φάκελο και τον έβρεξα. Τον σήκωσα να τον στεγνώσω και είδα το όνομα Κλεομένης Κυριακός. Τον άνοιξα, δεν ήταν σφραγισμένος και αλήθεια, μου ήρθε ζαλάδα. Έγραφε Κλεομένης Κυριακός του Δημητρίου, γεννηθείς το 1992. Φυσικά άρχισα να διαβάζω όλους τους φακέλους για να σιγουρευτώ. Από ότι έμαθα μετά που ζήτησα εξηγήσεις, το ήξερε και η μητέρα μου. Μόνο εγώ είχα πλήρη μεσάνυχτα».

  «Και εκείνο το πρώτο απόγευμα που μου είχες αρνηθεί έξοδο και σε είχα δει από μακριά σε μια καφετέρια με έναν τύπο…αυτός ήταν ο αδελφός σου;», ρώτησε η Φένια. «Λογικά, ναι. Μόλις είχαμε ξεκινήσει να βγαίνουμε για να γνωριστούμε…Είχαμε πολλά χρόνια να καλύψουμε». «Όμως, σε είδα να γελάς δυνατά, τι αστείο μπορεί να ήταν αυτό που σου είπε;», απόρησε η Φένια. «Πιθανόν, θα ήταν μια από τις πολλές περιγραφές για το πώς ο πατέρας μας ζούσε δυο ζωές παράλληλα. Απλά, ο Κλεομένης έχει τον τρόπο να τα παρουσιάζει όλα τόσο χαλαρά και τα λέει με τέτοιο στυλ που γελάς, θες δεν θες».

   «Το μυστήριο λύθηκε λοιπόν, για αυτό ήσουν χαμένη τόσο καιρό! Μη μου το ξανακάνεις αυτό, όλα να τα μοιράζεσαι μαζί μου, δεν με κουράζεις, για αυτό είναι οι φίλες! Α, και πού ‘σαι; Μήπως να μου τον γνωρίσεις και μένα αυτόν τον αδελφό σου; Ποτέ δεν ξέρεις!», χαμογέλασε πονηρά η Φένια.

  «Ε λοιπόν, γιατί όχι, θα στον γνωρίσω!», απάντησε εύθυμα η Άννα.

  Πέντε μήνες μετά, η Φένια και ο Κλεομένης ήταν ζευγάρι και η Άννα ήταν χαρούμενη που η καλύτερή της φίλη και ο αλληλαδελφός της ταιριάξανε. Η παρέα τους είχε μεγαλώσει και μέσα της παρακαλούσε να βρει κι αυτή έναν σύντροφο. Πώς τα φέρνει όμως η ζωή έτσι, σκεφτόταν με το μοχίτο της στο χέρι, ενώ ο Κλεομένης και η Φένια χόρευαν αγκαλιασμένοι στο κλαμπ.

 

 (Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο λογοτεχνικό περιοδικό Storywits, τεύχος Οκτωβρίου 2026)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το μανταρίνι

       «Να μάθεις να το καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις ανάγκη κανέναν!», θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του, όταν του έδειχνε πώς να ξεφλο...

Back to Top