Ψυχο-Λογοτεχνήματα (Μαρία Καλαϊτζάκη): Το μανταρίνι

18 Νοεμβρίου 2026

Το μανταρίνι


 



    «Να μάθεις να το καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις ανάγκη κανέναν!», θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του, όταν του έδειχνε πώς να ξεφλουδίζει ένα μανταρίνι. Πρέπει να ήταν 4 χρονών. Τα μανταρίνια ήταν το αγαπημένο του φρούτο. Γλυκό, μικρό, εύκολο στο καθάρισμα και μπορείς να τα κουβαλάς παντού. Αχ κι αυτή η έντονη μυρωδιά. Χαρακτήριζε όλα του τα παιδικά απογεύματα. Όποτε πήγαιναν σε εκδρομές μονοήμερες το φθινόπωρο ή τον χειμώνα είχε πάντα η μητέρα του μαζί της μανταρίνια, έτσι για τον δρόμο, για τη λιγούρα.

     Θυμόταν ακόμα μια φορά που βρίσκονταν στην παιδική χαρά κι ένα μεγαλύτερο παιδί άρπαξε το παιχνίδι που κρατούσε κ αυτός πήγε κλαίγοντας στη μαμά του που τον αγκάλιασε και του είπε: «Δεν πειράζει», ενώ του έδωσε ένα μανταρίνι για να ξεχαστεί και να γλυκάνει τη λύπη του. Αργότερα, ως μαθητής πάντα η μητέρα του τού έφερνε φρούτα στο πιάτο, μήλο και μανταρίνι για να του δώσουν ενέργεια την ώρα του διαβάσματος.

    Μα τι τον έπιασε τώρα και κάνει αναδρομή στο παρελθόν; Λίγο η βροχερή μέρα, λίγο η τσάντα με τα μανταρίνια που του έφερε η γειτόνισσα…Και το κυριότερο…η πρόσφατη απώλεια των γονέων του…Πρώτα έφυγε ο πατέρας του από καρδιά…Λίγους μήνες μετά, αποχώρησε από αυτόν τον κόσμο και η μητέρα του. Καλοί γονείς, έδωσαν αγάπη σε αυτόν και την αδελφή του… Τόσες βδομάδες είχε πέσει με τα μούτρα στη δουλειά για να μην σκέφτεται, για να μη νιώθει. Ήταν μουδιασμένος. Και τώρα αυτή η τσάντα με τα μανταρίνια στεκόταν εκεί μπροστά του πάνω στον πάγκο της κουζίνας και περίμενε. Τι περίμενε; Ο Κωνσταντίνος ένιωθε ότι τα μανταρίνια τον παρακολουθούν. Ότι προσδοκούν πολλά περισσότερα από το να τα τακτοποιήσει μέσα στο ψυγείο.

    Πήρε ένα μεγαλούτσικο μανταρίνι και το κράτησε για λίγο… Άρχισε να το ξεφλουδίζει κ η μυρωδιά του κατέκλυσε τον χώρο και του ξύπνησε όλες τις αναμνήσεις των παιδικών του χρόνων. Γέλια, χαρούμενες φωνές, παιδικά πάρτυ γενεθλίων και οικογενειακές μαζώξεις, βόλτες με ποδήλατα, γρατζουνισμένα γόνατα, κλάματα όταν τους μάλωναν οι γονείς τους, παιχνίδι στις αυλές σπιτιών κι αργότερα εφηβικοί έρωτες, σκασιαρχεία, διάβασμα στα γρήγορα, εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, όλα κυλούσαν ήρεμα και γλυκά στη ζωή του. 
    
    Όμως, πλέον ο Κωνσταντίνος ένιωθε μόνος. Η αδελφή του είχε κάνει την δικιά της οικογένεια και με τον άντρα της δεν είχαν πολλά πολλά. «Να μάθεις να το καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις ανάγκη κανέναν!», ξαναήρθε η φωνή του πατέρα του στα αυτιά του. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του και πριν το καταλάβει βρέθηκε να κλαίει με λυγμούς πάνω από την τσάντα με τα μανταρίνια. Μετά, πρέπει να τον πήρε ο ύπνος, γιατί τινάχτηκε αλαφιασμένος στο άκουσμα του κουδουνιού. Είχε πάει ώρα δέκα το βράδυ. Δεν περίμενε κανέναν. Αμφιταλαντεύτηκε αν θα πήγαινε να ανοίξει ή όχι αλλά το επίμονο κουδούνισμα τάραξε το είναι του.

    Ήταν ο καλύτερος του φίλος, μαζί με μια εξάδα μπύρες. «Μπα! Πώς από δω? Έχουμε να βρεθούμε μήνες!», ρώτησε έκπληκτος ο Κωνσταντίνος. Κι ο Πέτρος όπως στεκόταν στην πόρτα, του λέει «Δε θα με καλέσεις μέσα να σου πω;» και του έδωσε τις μπύρες στο χέρι. Αφού βολεύτηκαν στον καναπέ, ο Πέτρος παρατήρησε τα κουρασμένα και θλιμμένα μάτια του φίλου του αλλά από διακριτικότητα απέφυγε κάθε σχόλιο κι άρχισε με πάθος να αφηγείται τα νέα του μήπως και τον κάνει να ξεχαστεί και κυρίως για να βάλει σε μια σειρά και τα δικά του συναισθήματα. 

    Μετά από λίγο, ο Κωνσταντίνος ψευτοθύμωσε με τον φίλο του, «Καλά ρε συ, μου κουβαλήθηκες εδώ βραδιάτικα για να με πρήξεις με τα γκομενικά σου; Την όρεξη σου έχω;». Και ταυτόχρονα έβγαζε τα πατατάκια από το ντουλάπι για να συνοδεύσουν την μπύρα. Τα μεσάνυχτα τους βρήκαν να παίζουν με ενθουσιασμό νηπίου playstation με βρισιές ενδιάμεσα όταν έχαναν. Η επίσκεψη του Πέτρου πραγματικά είχε βοηθήσει τον μελαγχολικό Κωνσταντίνο να εκτονωθεί και να δει πιο ψύχραιμα την πραγματικότητα.

    Τα μανταρίνια περίμεναν σιωπηλά μέσα στην τσάντα όλο το βράδυ. Ο Κωνσταντίνος το επόμενο πρωί τα έβαλε με ένα νοσταλγικό χαμόγελο στο ψυγείο. «Σε ευχαριστώ μπαμπά μου», ψιθύρισε, κρατώντας ένα μανταρίνι. «Μου λείπεις μανούλα μου», παραδέχτηκε κ άρχισε να ξεφλουδίζει το μανταρίνι αναστενάζοντας. Όλα ήταν θέμα χρόνου να πάρουν τον δρόμο τους κι αυτός θα έκανε υπομονή ελπίζοντας για το καλύτερο.

(πρωτοδημοσιεύτηκε στο Storywits, τ. Δεκεμβρίου 2025)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το μανταρίνι

       «Να μάθεις να το καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις ανάγκη κανέναν!», θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του, όταν του έδειχνε πώς να ξεφλο...

Back to Top