Ψυχο-Λογοτεχνήματα (Μαρία Καλαϊτζάκη)
Το ιστολόγιο αυτό είναι χώρος έκφρασης, μια όαση στο χάος της καθημερινότητας. Εδώ θα βρείτε κείμενα και διηγήματα που γράφω στον ελεύθερο χρόνο μου.
18 Νοεμβρίου 2026
Το μανταρίνι
24 Οκτωβρίου 2026
Τέλος καλό…όλα καλά!
06 Οκτωβρίου 2026
Ο μοναχικός κύκνος
Αρχή άνοιξης. Κάνω βόλτα γύρω από τη λίμνη. Μου αρέσει να χαζεύω τις αντανακλάσεις των χιονισμένων βουνοκορφών στα ήρεμα νερά. Η φύση είναι πάντα εκεί. Με τις αλλαγές της κάθε εποχή.
Τον χειμώνα, αν έχει αέρα, βλέπεις τα κύματα στη μουντή λίμνη και τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα, όσο κι αν λυγίζουν τα κλαδιά τους.
Το καλοκαίρι θαυμάζεις τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος στα νερά και στα σύννεφα κι αποζητάς την δροσιά κάτω από τους πλάτανους.
Την άνοιξη απολαμβάνεις τα τιτιβίσματα των πουλιών και τα ανθισμένα δέντρα.
Για μένα είναι ένα έξτρα μπόνους όποτε πετυχαίνω τους κύκνους. Συχνά τους ταΐζουν διάφοροι κοντά στην πλατεία κι έτσι έχω την ευκαιρία να τους καμαρώνω.
Πάντα ήταν αγαπημένο μου ζώο οι κύκνοι. Τις ατελείωτες ώρες διαβάσματος στο σχολείο, ζωγράφιζα αυτά τα θαυμάσια πτηνά στα κενά των βιβλίων μου. Με τους ψηλούς, περήφανους λαιμούς τους και τα κάτασπρα φτερά τους. Μου έβγαζαν μια αρχοντιά, μια αθωότητα μα και μια μελαγχολία.
Πού να ήξερα τότε ότι ως παντρεμένη θα έμενα δίπλα σε μια λίμνη με κύκνους; Να ήταν άραγε τυχαίο; Η μήπως το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον;
Με τα παιδιά μου αργότερα έγινε η αγαπημένη μας δραστηριότητα τις χαλαρές Κυριακές μας, να ταΐζουμε τα πουλιά στη λίμνη. Πολλοί τουρίστες βγάζουν φωτογραφίες όλα τα πετούμενα -κύκνους, πάπιες, μαυρόκοτες, γλάρους- που μαζεύονται γύρω από τα κομματάκια ψωμιού. Πραγματικά, το θέαμα είναι μαγευτικό. Κάθε ώρα και κάθε εποχή οι κύκνοι με κάνουν να νιώθω ικανοποίηση, χαρά, περηφάνια. Με κάνουν να νιώθω ότι είμαι στο σωστό μέρος, ότι όλα θα πάνε καλά.
Μα μόλις έμαθα και την ιστορία του μοναχικού κύκνου, εκεί τους αγάπησα λιγάκι παραπάνω. Τον έφεραν από τη λίμνη της Καστοριάς το 2022 γιατί το ταίρι του πέθανε ύστερα από επίθεση σκύλων.
Ο αρσενικός κύκνος φάνηκε να θρηνεί και να μην ξεχνά. Συνεχώς τριγύριζε εκεί που είδε τελευταία φορά τη σύντροφό του. Δεν έκανε βόλτες με άλλους κύκνους και δεν δεχόταν να φάει. Έτσι αποφάσισαν να του αλλάξουν περιβάλλον. Τον αρίθμησαν με ένα ειδικό περιλαίμιο και τον έβαλαν μαζί με τους άλλους κύκνους της μεγάλης λίμνης Παμβώτιδας.
Χρειάστηκαν τρία - τέσσερα χρόνια προτού αποκτήσει νέο ταίρι και τελικά μια οικογένεια. Τώρα σε κάθε μας βόλτα τον αναζητούμε και τον παρατηρούμε.
Για εμάς είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ελπίδας και αγάπης. Ακόμα και οι κύκνοι μένουν πιστοί στο ταίρι τους, βιώνοντας τυχόν απώλεια έντονα.
Πάντα όμως τελικά, η ζωή συνεχίζεται όσο κι αν πονάμε.
(Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε για τον διαγωνισμό του ΙΑΝΟΥ "Φύση με σπασμένα φτερά")
09 Σεπτεμβρίου 2026
Ο Βελονής, το σκαντζοχοιράκι, πάει σχολείο (παραμύθι)
Έβαλαν λοιπόν φλοιό στα αγκάθια του. Ήταν σαν φελλός και ο Βελονής μπορούσε άφοβα να πλησιάζει τα άλλα ζωάκια. Από τότε, πηγαίνει με λαχτάρα στο σχολείο και παίζει χαρούμενος με τους φίλους του.
30 Ιουλίου 2026
Η Περιπέτεια του Βρεκουάξ (παραμύθι)
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα βατραχάκι που πολύ του άρεσε να τσαλαβουτά στα νερά και να χοροπηδά στις πέτρες και τα βράχια και μετά μπλουμ ξανά στο νερό κολυμπώντας χαρούμενο.
Το βατραχάκι που το
έλεγαν Βρεκουάξ συχνά ξεχνιόταν ώρες μακριά από την βατραχο-οικογένειά του, απορροφημένο
από όσα ανακάλυπτε στα διάφορα μέρη -ποτάμια, λίμνες, βάλτους- που πήγαιναν
κατά καιρούς. Δεν είχαν σταθερό σπίτι και αυτό του άρεσε πολύ, γιατί η ζωή του
ήταν γεμάτη περιπέτειες!
Μια μέρα εκεί που πλατσούριζε αμέριμνο σε μια λιμνούλα με νούφαρα, νιώθει ξαφνικά κάτι να τον γραπώνει…και σε λίγο βρισκόταν μετέωρο πάνω από το νερό.
Έκανε να χοροπηδήσει αλλά τα ποδαράκια του μπλέχτηκαν στο δίχτυ. Ήταν μια απόχη που την κρατούσε ένα παιδάκι…
«Μαμά, μαμά, κοίτα! Έπιασα ένα βατραχάκι!», φώναξε ενθουσιασμένο το παιδάκι.
Και ο Βρεκουάξ κόντεψε να λιποθυμήσει από τον φόβο του. Χίλια σενάρια πέρασαν από το μυαλό του: ότι θα καταλήξει να γίνει τηγανητά βατραχοπόδαρα, ότι θα τον κλείσουν σε ενυδρείο, ότι θα γίνει πειραματόζωο, ότι θα γίνει τροφή για πουλιά, ότι- ότι-ότι…
Είχε
αρχίσει να ζαλίζεται επικίνδυνα όταν, για καλή του τύχη, η μαμά του παιδιού
είπε: «Ωωωω, τι ωραίο βατραχάκι! Όμως γλυκέ μου, καλύτερα να το αφήσεις πάλι
πίσω στη λίμνη, γιατί εκεί βρίσκεται το σπίτι του, εντάξει; Κρίμα δεν είναι να
το ψάχνουν οι δικοί του;».
Κι έτσι το παιδάκι, αφού το σκέφτηκε, αποφάσισε να βάλει πάλι την απόχη πίσω στο νερό και να αφήσει το βατραχάκι να βουτήξει μέσα.
Ο Βρεκουάξ έβαλε όλη του τη δύναμη στα μικρά του ποδαράκια και κολύμπησε όσο πιο γρήγορα μπορούσε μακριά από το παιδάκι, προς το βάθος της λίμνης, προς το μεγαλύτερο νούφαρο κάτω από το οποίο βρισκόταν η βατραχο-οικογένειά του.
Τους φίλησε όλους με την κόκκινη, μακριά του γλώσσα ανακουφισμένος που
τους ξαναβρήκε κι υποσχέθηκε να είναι πιο προσεκτικός στις εξορμήσεις του.
03 Ιουλίου 2026
Ηλιοβασιλέματα
Η Άρια λατρεύει
τα ηλιοβασιλέματα… Τα καλοκαίρια θέλει πολύ να προλαβαίνει την golden hour, τότε που ο ουρανός
φοράει τα καλά του και βάφεται με τα χρώματα της δύσης, βαθύ κόκκινο, βιολετί, πορτοκαλί,
κίτρινο… Η ώρα αυτή την γαληνεύει και προτιμά να βρίσκεται κάπου που κυριαρχεί
το υγρό στοιχείο, ώστε να βλέπει στο νερό τις αντανακλάσεις των χρωμάτων. Της
αρέσει επίσης να βγάζει φωτογραφίες ακριβώς την ώρα αυτή, είτε selfies είτε του τοπίου.
Είναι μια μαγική στιγμή που της θυμίζει ότι τα πάντα είναι δυνατόν να συμβούν.
Της θυμίζει ότι ο κόσμος γύρω της έχει ακόμα ομορφιές και ότι αξίζει να
προσπαθείς να τις ανακαλύψεις.
Μια τέτοια στιγμή χάζευε αφηρημένα τον ήλιο να κρύβεται στον ορίζοντα, πέρα από την γαλήνια θάλασσα, όταν την διέκοψε από τις σκέψεις της ένας ποδηλάτης… Είχε κι αυτός σταματήσει πάνω στο ποδήλατό του και θαύμαζε το τοπίο, όταν άρχισε να μαγνητίζεται από την Άρια, κι όχι άδικα αφού ήταν μια κοπέλα με πυρόξανθα μακριά μαλλιά, δέρμα ηλιοκαμένο και θεσπέσιο κορμί. Δεν δίστασε λοιπόν να την πλησιάσει, δεν είχε να χάσει και κάτι.
«Έρχομαι κάθε μέρα εδώ και πρώτη φορά σε βλέπω», της είπε. «Είμαι εδώ για διακοπές», του απάντησε. «Γιάννης», της συστήθηκε. «Άρια», έδωσε αμέσως το όνομά της στον όμορφο ποδηλάτη. «Από το Αριάδνη να υποθέσω;». «Ναι!» «Υπέροχο όνομα για μια υπέροχη κοπέλα!». «Ευχαριστώ!», χαμογέλασε παιχνιδιάρικα η Άρια. Αφού είχαν δώσει τα χέρια κατά τη διάρκεια των συστάσεων, ο Γιάννης εσκεμμένα συνέχιζε να κρατάει το χέρι της, ενώ παράλληλα το βλέμμα του επέστρεψε στο ηλιοβασίλεμα.
Η Άρια ένιωσε άβολα
προς στιγμή, αλλά έστρεψε κι αυτή τη ματιά της στα μαγευτικά χρώματα του
ουρανού κι απλά χαλάρωσε. Ας είναι, σκέφτηκε, μου χρειάζεται λίγο φλερτ, δεν
πειράζει. «Πόσες μέρες θα κάτσεις στο νησί μας;», ρώτησε με αγωνία ο Γιάννης.
Η Άρια ζύγισε τα λόγια της κι απάντησε: «Όσο χρειαστεί…». Το χέρι του ποδηλάτη πήγε
απαλά στα μαλλιά της και η Άρια έμεινε ακίνητη μη χαλάσει τη στιγμή. «Θες να
σου δείξω το μέρος που πηγαίνω συνήθως και ρεμβάζω;», την παρακάλεσε σχεδόν ο
Γιάννης. «Ναι, αν δεν είναι μακριά». «Έλα, πάμε, θα παρκάρω το ποδήλατό μου
στην καφετέρια πιο κάτω και θα συνεχίσουμε με τα πόδια».
Η Άρια είχε περιέργεια να εξερευνήσει το μέρος μιας και νοίκιαζε δωμάτιο μέσα στην πόλη και είχε έρθει με ταξί στο χωριό αυτό για να δει τη ζωή των ντόπιων και φυσικά να γευτεί τα νόστιμα φαγητά τους. Ο Γιάννης κρατώντας το ποδήλατο από το τιμόνι περπατούσε δίπλα της και ένιωθε μεθυσμένος από χαρά αλλά και από το άρωμα της φρεσκάδας που ανέδυε η Άρια. Σχεδόν δεν μπορούσε να μιλήσει. Με δυσκολία της είπε «Ακολούθησε με», μόλις άφησε το ποδήλατό του στους γνωστούς του στην καφετέρια.
Τελικά, περνώντας από σοκάκια γεμάτα από λουλούδια, βουκαμβίλιες και γιασεμιά, έφτασαν σε μια φρεσκο-ασβεστωμένη βρύση που έρρεε συνεχόμενα νερό και είχε ένα παγκάκι δίπλα της. «Τι ήσυχα που είναι εδώ!» σχεδόν ψιθύρισε η Άρια. «Ακριβώς! Για αυτό έρχομαι συχνά εδώ και ηρεμεί η σκέψη μου. Μάλιστα όταν θυμάμαι τις αφηγήσεις από ηλικιωμένες κυρίες του χωριού για το πώς σαν νεαρές έρχονταν εδώ να βάλουν νερό στις στάμνες τους και να μιλήσουν μεταξύ τους, χαμογελάω. Ήταν επίσης και σημείο συνάντησης ερωτευμένων τα βράδια!». «Α μάλιστα!», γέλασε η Άρια.
«Μένεις μόνιμα εδώ;», τον ρώτησε με γνήσια περιέργεια. Ο Γιάννης της
αφηγήθηκε ούτε λίγο ούτε πολύ όλη του τη ζωή. Είχε επιστρέψει στο νησί όταν
πέθαναν οι γονείς του με σκοπό να συντηρήσει το σπίτι αλλά τελικά τον κέρδισαν
οι χαλαροί ρυθμοί κοντά στη φύση. Για να βιοποριστεί δούλευε πότε σε καφετέριες, πότε σε ξενοδοχεία. Η Άρια κάπως στράβωσε με το ότι δεν είχε μια σταθερή
εργασία ο Γιάννης. Τον είχε συμπαθήσει πολύ και ήδη στο μυαλό της έφτιαχνε
σενάρια σχέσης μαζί του. Σα να κατάλαβε ο Γιάννης τον δισταγμό της και την
έβγαλε από τις σκέψεις της λέγοντας: «Ευτυχώς οι γονείς μου μου άφησαν και
αρκετά στρέμματα με ελιές και κάθε χρόνο πουλάω αρκετό λάδι». «Θέλουν όμως
αρκετή φροντίδα οι ελιές», επισήμανε η Άρια. «Πράγματι», συμφώνησε ο Γιάννης.
«Αρκετά όμως με αυτά. Τι λες, πάμε για φαγητό και κανά ουζάκι;», τη ρώτησε ο
Γιάννης.
Σε δέκα λεπτά
είχαν φτάσει έξω από ένα παραδοσιακό καφενεδάκι που σέρβιρε και φαγητό και
κάθισαν κεφάτοι να απολαύσουν τις γεύσεις του νησιού. «Στην υγειά μας!»,
ευχήθηκε ο Γιάννης. «Σε πολλά ηλιοβασιλέματα ακόμα», αντευχήθηκε η Άρια.
Οι μέρες και οι
νύχτες περνούσαν πολύ όμορφα για τον Γιάννη και την Άρια που ταιριάξανε πολύ
αλλά πλησίαζε το τέλος του Αυγούστου. Όσο κι αν ήθελε η Άρια να μείνει στο
νησί, οι υποχρεώσεις της, την περίμεναν. Προσπαθούσε να σκεφτεί μια λύση και
πρότεινε στον Γιάννη να έρθει μαζί της στην Αθήνα. «Κάτι θα βρεθεί εκεί για
σένα να απασχοληθείς», του είπε. «Γιατί δεν έρχεσαι εσύ να μείνεις εδώ μαζί μου
για πάντα;», αντιπρότεινε ο Γιάννης. Η Άρια πραγματικά το σκεφτόταν να πει το
ναι αλλά κάπου δίσταζε. «Πάρε τον χρόνο σου, εγώ εδώ θα είμαι και θα σε
περιμένω», της χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο και τη φίλησε στα χείλη με ένα πάθος
και μια απόγνωση ταυτόχρονα.
Η μέρα του αποχωρισμού έφτασε και η Άρια υποσχέθηκε να διευθετήσει τις υποχρεώσεις της και να κάνει ό,τι χρειαζόταν για έρθει μόνιμα στο νησί. Ο Γιάννης είχε μέσα του έναν αόριστο φόβο ότι δεν θα την ξαναδεί, ότι άπαξ και μπει στο πλοίο για Αθήνα δεν θα ξαναγυρίσει.
Πράγματι, μετά από μια βδομάδα, η Άρια τον πήρε τηλέφωνο και με θλιμμένη φωνή του εξηγούσε πόσο δύσκολο της ήταν να εγκαταλείψει τη δουλειά της, τους φίλους και συγγενείς και τις συνήθειες της πόλης. «Θα σε θυμάμαι για πάντα και όποτε βλέπω ηλιοβασίλεμα, η σκέψη μου θα γυρνάει σε εσένα, καρδιά μου», του είπε.
Ο Γιάννης αναστέναξε, της ευχήθηκε ό,τι καλύτερο στη ζωή της και δεν
προσπάθησε να την παρακαλέσει ούτε να την μεταπείσει. Έτσι είναι η ζωή,
σκέφτηκε. Σου χαρίζει τον έρωτα και μετά κάτι γίνεται και τον χάνεις μέσα από
τα χέρια σου. Ας είναι. Μπορεί να έρθει το επόμενο καλοκαίρι και να ξαναδώ τότε
τη μικρή μου ηλιαχτίδα, την Άρια, τη μικρή μου γοργόνα.
Ο Γιάννης συνέχισε μηχανικά τη ζωή του και πάντα έτρεφε την ελπίδα ότι θα την ξαναδεί, όμως πέρασαν αρκετά καλοκαίρια από τότε και η γλυκιά του Άρια δεν ξαναφάνηκε.
Δυο ζευγάρια μάτια που δεν ξανασυναντήθηκαν κι ας παρακολουθούσαν ταυτόχρονα όλα
τα ηλιοβασιλέματα…
08 Ιουνίου 2026
Έτος 2160 μΧ
Έτος 2160 μΧ . Η Νάταλι ξύπνησε πάλι νωρίς, 4 τα ξημερώματα. Δεν είδε εφιάλτη, απλά ένιωθε χορτάτη από ύπνο. Ένιωθε ότι η ζωή τους είναι ο αληθινός εφιάλτης από τον οποίο έπρεπε να ξεφύγουν. Αλλά πώς;
Ήταν όλοι τους φυλακισμένοι. Λόγω ενός άκρως μεταδοτικού και θανατηφόρου ιού απαγορευόταν να κυκλοφορούν όπου κι όποτε θέλουν. Η έξοδος από την χώρα δεν επιτρεπόταν. Έλεγχαν ακόμα και τα όνειρά τους. Υπήρχαν συσκευές –μικροτσίπ- που ανίχνευαν την οφθαλμική κίνηση του καθενός και παρήγαγαν κάτι σαν ηλεκτροσόκ ελαφρύ για να σε ξυπνήσουν αν τυχόν και ονειρευόσουν. Αυτό γινόταν για να σταματήσουν εγκαίρως κάθε επιθυμία κόντρα στις απαγορεύσεις.
Η Νάταλι ήταν πια 60 χρονών. Είχε ζήσει και χωρίς αυτόν τον
έλεγχο. Ήξερε τι είναι πέρα από τα σύνορα. Είχε προλάβει σαν παιδί να ταξιδέψει
και να ονειρευτεί. Για αυτό και δυσκολευόταν ιδιαίτερα να προσαρμοστεί στα νέα
δεδομένα. Οι νεότεροι δεν έζησαν ποτέ ελεύθεροι. Η κόρη της Νάταλι για
παράδειγμα, η Κορίνα-ετών 25, μόνο από τις αφηγήσεις της μητέρας της ήξερε τι
υπάρχει εκεί έξω. Ονειρευόταν μόνο ξύπνια μια κοινωνία διαφορετική. Η Κορίνα
δεν χρειάστηκε να βγει καν από το σπίτι της για να πάει σχολείο ως μαθήτρια ή
για να σπουδάσει ως φοιτήτρια. Όλα από τον υπολογιστή και το έξυπνο κινητό της
τα έκανε. Η Νάταλι τα έβλεπε αυτά και δεν έχανε ευκαιρία να της περιγράφει πώς
ήταν η ζωή πριν τις απαγορεύσεις, πριν τον θανατηφόρο ιό, πριν τον έλεγχο των
ονείρων τους.
Και μεγάλωνε η Κορίνα με επαναστατικές ιδέες που όμως δεν ήξερε πώς να εφαρμόσει. Ζούσαν όλοι τους με χαπάκια αντικαταθλιπτικά. Έπρεπε να δείχνουν όλοι χαρούμενοι κι όχι μίζεροι κι έτσι ο προσωπικός γιατρός του καθενός χορηγούσε πάντα αντικαταθλιπτικά σαν ρουτίνα. Η κυβέρνηση είχε δώσει τέτοιες εντολές, να μην εμφανίζονται δημόσια άτομα που κλαίνε ή γκρινιάζουν για την κατάστασή τους. Όλα έπρεπε να φαίνονται ότι βαίνουν καλώς.
Η Νάταλι είχε σταματήσει να καταπίνει τα φάρμακα αυτά εδώ και καιρό. Δεν την ένοιαζε και ένιωθε ότι μπορούσε να ελέγξει τα δάκρυά της, δεν θα ρίσκαρε να κλάψει σε δημόσιο χώρο και εξάλλου δεν έβγαινε από το σπίτι της σχεδόν ποτέ. Όλα γίνονταν διαδικτυακά. Τα ψώνια τα παράγγελνε μέσω ίντερνετ, όταν ήθελε να πάει εκκλησία απλά άνοιγε την τηλεόραση, ντυνόταν, στολιζόταν και το ολόγραμμά της εμφανιζόταν στην οθόνη παρέα με τα ολογράμματα των φιλενάδων της. Μέχρι πότε θα άντεχαν αυτή τη ζωή-φυλακή;
Η Νάταλι δεν έβλεπε
λύση. Είχε τις αμφιβολίες της αν υπήρχε όντως αυτός ο ιός. Εδώ και 30 χρόνια
ζούνε με τον φόβο αυτού του ιού. Μεταλλάσσεται συνεχώς και δεν εξαφανίζεται
παρά τις απαγορεύσεις, λένε μάλιστα ότι η μετάδοσή του είναι πολύ εύκολη και
έτσι ισχύουν παγκοσμίως οι περιορισμοί... Η Νάταλι πείνασε και έβαλε ένα χαπάκι
στο στόμα της- ζούνε όχι με τρόφιμα αλλά με κάψουλες πρωτεΐνης και βιταμινών
και ιχνοστοιχείων. Αυτές οι κάψουλες περιέχουν τη συνιστάμενη ημερήσια δόση
όλων των θρεπτικών συστατικών απαραίτητων για την επιβίωσή τους. Αν ήθελες να
μαγειρέψεις, μπορούσες αλλά σε είχαν φοβίσει για το ανθυγιεινό των φαγητών κι
έτσι είχαν καταλήξει όλοι να παίρνουν τις κάψουλες. Για να καταπολεμήσουν τη
λαχτάρα να μασουλάνε κάτι, έφτιαχναν όσοι ήθελαν, cookies με υποκατάστατα ζάχαρης, με
αλεύρι χωρίς γλουτένη και με σπόρους πανάκριβους που υποτίθεται ότι σε
χορταίνουν. Είχαν την πολυτέλεια να τα φτιάχνουν κάθε βδομάδα γιατί ο άντρας
της Νάταλι δούλευε σε εταιρεία τεχνολογίας υπεύθυνος για τα ολογράμματα και
είχαν πολλά λεφτά. Τι να τα κάνεις όμως τα λεφτά όταν δεν έχεις την ελευθερία
να τα ξοδέψεις όπως ονειρεύεσαι;
Για την κόρη
της ήθελε μια καλύτερη ζωή. Πώς να απελευθερωθούν από αυτήν την περίεργη
αιχμαλωσία; Η Νάταλι ήξερε πώς ήταν η ζωή πριν τον ιό, θυμόταν από τα παιδικά
της χρόνια την ανεμελιά, τα ταξίδια στα νησιά, τα παιχνίδια με τα γειτονόπουλα
στις παιδικές χαρές. Φυσικά υπήρχαν τα smartphones αλλά συνήθως τα
χρησιμοποιούσαν για εύρεση πληροφοριών και για δουλειές, όχι τόσο προς
αντικατάσταση επικοινωνίας αφού ακόμα έβγαιναν για να μοιραστούν εμπειρίες.
Τώρα πια δεν βγαίνουν. Όλα μέσω κινητού γίνονται. Και η Κορίνα ερωτεύτηκε μέσω
μιας εφαρμογής έναν όμορφο νεαρό από άλλη χώρα και μιλάνε κάθε μέρα (στα
αγγλικά), μάλιστα ένα απόγευμα η Νάταλι είδε το ολόγραμμά του μέσα στο δωμάτιο
της κόρης της κι έκλεισε σοκαρισμένη την πόρτα της Κορίνας να τους αφήσει
μόνους. Τι τα θες; Έτσι ή αλλιώς ο
έρωτας βρίσκει τον δρόμο του.
Όλοι οι φίλοι της Νάταλι είχαν απαυδήσει με την τωρινή κατάσταση αλλά όλο από την ασφάλεια του καναπέ τους πέταγαν παράπονα και κανείς δεν έκανε κάτι. Ώσπου, μια μέρα έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Συνέλαβαν τον γιο μιας φίλης τους επειδή η επιχείρησή του (καφετέρια είχε όπου ο καφές δεν καθόσουν να τον απολαύσεις αλλά έφτανε με ρομπότ στην πόρτα σου), τόλμησε λοιπόν ο νεαρός αυτός να βάλει τραπεζάκια και καρέκλες και όταν γέμισαν από κόσμο παρά τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας βρέθηκε κάποιος να καλέσει την αστυνομία και να τον καταγγείλει.
Αμέσως, έγινε η σύλληψή του τολμηρού επιχειρηματία. Τώρα όλοι ήταν θυμωμένοι
για την αδικία, μέχρι πότε θα ζούσαν σαν ποντίκια; Η επανάσταση είχε ξεκινήσει
χωρίς να το ξέρουν. Κόσμος και δημοσιογράφοι βρέθηκαν έξω από το αστυνομικό
τμήμα. Ο κόσμος φώναζε για την απελευθέρωση του νεαρού ιδιοκτήτη της
καφετέριας. Οι δημοσιογράφοι μετέδιδαν τα νέα ενθουσιασμένοι που επιτέλους κάτι
γίνεται εναντίον των αυστηρών μέτρων αλλά φυσικά τον έκρυβαν καλά τον ενθουσιασμό
τους από φόβο μην χάσουν τη δουλειά τους –όλοι τους ελέγχονταν από την
κυβέρνηση.
Δειλά δειλά κι άλλοι έκαναν επαναστατικές πράξεις, ξεκίνησαν κάποιοι να πετάνε τα μικροτσίπ που έλεγχαν τα όνειρά τους, άλλοι άρχισαν να μιλούν στην κάμερα παραπονούμενοι για αυτόν τον τρόπο ζωής και άλλοι απαιτούσαν να αρχίσουν τα ταξίδια επιτέλους. Κάποιες νοικοκυρές ξεκίνησαν να μαγειρεύουν τα κλασικά φαγητά που ήξεραν από παλιά, με τα λιγοστά υλικά που βρήκαν στη μαύρη αγορά. Μύρισαν οι γειτονιές από γεμιστά και κοτόπουλο με πατάτες. Οι μυρωδιές ξύπνησαν μνήμες και σε όλη την χώρα εξαπλώθηκε το κίνημα της κατσαρόλας. Απαιτούσαν φαγητό κι όχι άλλα χαπάκια. Οι συλλήψεις συνεχίζονταν αλλά σε λίγο δεν υπήρχε χώρος στα κρατητήρια. Η Νάταλι κι αυτή μαγείρεψε κεφτεδάκια αλλά πέρασε τη νύχτα στριμωγμένη στο κελί για αυτή την πράξη. Η Κορίνα έκλαιγε μπροστά στην κάμερα των δημοσιογράφων και βρέθηκε κι αυτή στο ίδιο κελί.
Ο άντρας της Νάταλι προσέλαβε
τον καλύτερο δικηγόρο και την επόμενη μέρα είχαν βγει. Η Νάταλι παρακάλεσε τον
άντρα της να βάλουν τον δικηγόρο αυτόν και για τον νεαρό ιδιοκτήτη καφετέριας
με δικά τους έξοδα σαν ένδειξη συμπαράστασης. Η Κορίνα θαύμασε τους γονείς της
και βρήκε ευκαιρία να γνωρίσει τον νεαρό επιχειρηματία, τον Κρις, ο οποίος της
κέντρισε το ενδιαφέρον. Μέσα στην αναμπουμπούλα ξεκίνησε ένα φλερτ που θα
οδηγούσε αργότερα σε γάμο. Προς το παρόν, η Κορίνα ήταν μπερδεμένη. Μέχρι πριν
λίγο είχε ερωτευτεί διαδικτυακά αλλά τώρα έχει μπροστά της τον Κρις με σάρκα κι
οστά και πιστεύει ότι οι δυο τους ταιριάζουν απόλυτα. Η μητέρα της κατάλαβε πώς
νιώθει η Κορίνα και τη συμβούλεψε να ακούσει την καρδιά της κι όχι τη λογική σε
θέματα αγάπης. Αφού ένιωσε τόσο δυνατά συναισθήματα για τον Κρις θα το
μετανιώσει αν δεν μείνει μαζί του. Την μητέρα της άκουσε η Κορίνα κι έτσι
παντρεύτηκαν όχι με παπά και με κουμπάρο αλλά με τελετή που έγινε διαδικτυακά
και υπέγραψαν ψηφιακά- έτσι γινόταν το 2160 μ Χ.
Η επανάσταση
που είχε ξεκινήσει στην Ελλάδα εξαπλώθηκε σε όλον τον κόσμο και αφού δεν
μπορούσαν να την καταπνίξουν οι κυβερνώντες έφτασαν σε συμβιβασμό. Θα φορούσαν
μάσκες παντού, αλλά θα επιτρεπόταν να ταξιδέψουν. Όποιος ήθελε θα μαγείρευε,
αλλιώς θα υπήρχαν ακόμα τα χάπια για όποιον τα προτιμούσε. Τα σχολεία θα
άνοιγαν ξανά τις πόρτες τους, το ίδιο και τα πανεπιστήμια. Η ζωή θα έφτανε να
αξιοποιήσει στο έπακρο την τεχνολογία αλλά χωρίς να υπάρχει έλεγχος κι έτσι θα μπορούσαν
πλέον να ονειρεύονται ελεύθερα χωρίς τα μικροτσίπ.
Το μανταρίνι
«Να μάθεις να το καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις ανάγκη κανέναν!», θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του, όταν του έδειχνε πώς να ξεφλο...
-
Καλωσήρθατε στο ιστολόγιο μου. Ανακάλυψα εδώ και καιρό ότι μου αρέσει να γράφω και θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις ιστορίες μου. Αλλά πάντα γι...
-
Κάποτε, ζούσε ένας σκαντζόχοιρος με την οικογένειά του. Το μικρό χαριτωμένο σκαντζοχοιράκι, που το έλεγαν Βελονή, απολάμβανε την αγάπη της μ...
-
Τεράστια κύματα πλακώνουν το χωριό, φτάνουν μέχρι το σπίτι τους, τσουνάμι εξωπραγματικό έρχεται να ξεκάνει τον τόπο. Η Καίτη ξυπνάει ...






