Η Περιπέτεια του Βρεκουάξ (παραμύθι)

 

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα βατραχάκι που πολύ του άρεσε να τσαλαβουτά στα νερά και να χοροπηδά στις πέτρες και τα βράχια και μετά μπλουμ ξανά στο νερό κολυμπώντας χαρούμενο.

Το βατραχάκι που το έλεγαν Βρεκουάξ συχνά ξεχνιόταν ώρες μακριά από την βατραχο-οικογένειά του, απορροφημένο από όσα ανακάλυπτε στα διάφορα μέρη -ποτάμια, λίμνες, βάλτους- που πήγαιναν κατά καιρούς. Δεν είχαν σταθερό σπίτι και αυτό του άρεσε πολύ, γιατί η ζωή του ήταν γεμάτη περιπέτειες!

Μια μέρα εκεί που πλατσούριζε αμέριμνο σε μια λιμνούλα με νούφαρα, νιώθει ξαφνικά κάτι να τον γραπώνει…και σε λίγο βρισκόταν μετέωρο πάνω από το νερό.

Έκανε να χοροπηδήσει αλλά τα ποδαράκια του μπλέχτηκαν στο δίχτυ. Ήταν μια απόχη που την κρατούσε ένα παιδάκι…

«Μαμά, μαμά, κοίτα! Έπιασα ένα βατραχάκι!», φώναξε ενθουσιασμένο το παιδάκι. 

Και ο Βρεκουάξ κόντεψε να λιποθυμήσει από τον φόβο του. Χίλια σενάρια πέρασαν από το μυαλό του: ότι θα καταλήξει να γίνει τηγανητά βατραχοπόδαρα, ότι θα τον κλείσουν σε ενυδρείο, ότι θα γίνει πειραματόζωο, ότι θα γίνει τροφή για πουλιά, ότι- ότι-ότι… 

Είχε αρχίσει να ζαλίζεται επικίνδυνα όταν, για καλή του τύχη, η μαμά του παιδιού είπε: «Ωωωω, τι ωραίο βατραχάκι! Όμως γλυκέ μου, καλύτερα να το αφήσεις πάλι πίσω στη λίμνη, γιατί εκεί βρίσκεται το σπίτι του, εντάξει; Κρίμα δεν είναι να το ψάχνουν οι δικοί του;».

Κι έτσι το παιδάκι, αφού το σκέφτηκε, αποφάσισε να βάλει πάλι την απόχη πίσω στο νερό και να αφήσει το βατραχάκι να βουτήξει μέσα.

 Ο Βρεκουάξ έβαλε όλη του τη δύναμη στα μικρά του ποδαράκια και κολύμπησε όσο πιο γρήγορα μπορούσε μακριά από το παιδάκι, προς το βάθος της λίμνης, προς το μεγαλύτερο νούφαρο κάτω από το οποίο βρισκόταν η βατραχο-οικογένειά του. 

Τους φίλησε όλους με την κόκκινη, μακριά του γλώσσα ανακουφισμένος που τους ξαναβρήκε κι υποσχέθηκε να είναι πιο προσεκτικός στις εξορμήσεις του.