Κάποτε, ζούσε ένας σκαντζόχοιρος με την οικογένειά του. Το μικρό χαριτωμένο σκαντζοχοιράκι, που το έλεγαν Βελονή, απολάμβανε την αγάπη της μαμάς και του μπαμπά του.
Ώσπου ήρθε ο καιρός να πάει σχολείο. Ήταν ένα σχολείο πάνω σε δέντρα, μέσα στο δάσος, με δασκάλα μια κουκουβάγια. Είχαν μαζευτεί σκιουράκια, αλεπουδάκια, χελωνίτσες, λαγουδάκια, αρκουδάκια, ελαφάκια, αρουραίοι μικροί και λυκάκια.
Ο Βελονής από την χαρά του που θα έκανε νέους φίλους, περπατούσε πάνω κάτω και πήγαινε αριστερά δεξιά λέγοντας «Καλημέρα!» σε όσα ζωάκια έβρισκε μπροστά του. Όμως, τα άλλα ζωάκια διαπίστωσε ότι τον απέφευγαν. «Μα τι συμβαίνει;», αναρωτήθηκε προβληματισμένος.
Ξαφνικά, ακούγεται μια καρακάξα, «ΚΡΑ ΚΡΑ ΚΡΑ», σήμα ότι αρχίζει το μάθημα και ο Βελονής γρήγορα πήγε μπροστά μπροστά για να ακούει όσα είχε να πει η κυρία Κουκουβάγια. Στο διάλειμμα ήθελε κι αυτός να παίξει ποδόσφαιρο με τα κουκουνάρια αλλά δεν τον άφησαν.
Γύρισε στο σπίτι του ενθουσιασμένος με όσα είχε μάθει την πρώτη μέρα αλλά και προβληματισμένος. Όταν η μαμά του τον ρώτησε αν έκανε καινούριους φίλους, τα ματάκια του βούρκωσαν κι έγινε σαν μια αγκαθωτή μπαλίτσα.
Κι όταν τελικά της διηγήθηκε ο Βελονής τι συνέβη, η μαμά του χαμογέλασε τρυφερά.
«Γλυκέ μου, βλέπεις αυτά τα αγκαθάκια που έχεις; Χρειάζεται προσοχή όταν πλησιάζεις τα άλλα ζωάκια που έχουν μαλακό τρίχωμα, γιατί τα πονάς άθελά σου».
«Και τι να κάνω;», ρώτησε με αγωνία ο Βελονής.
«Για να σκεφτώ…με τι να καλύψουμε τις βελονίτσες σου, μικρέ μου Βελονή;».
Δοκίμασαν διάφορα υλικά της φύσης: φύλλα, λάσπη, ξυλαράκια, χορταράκια, βελανίδια….Τίποτα δεν ταίριαζε -ήταν ή πολύ σκληρά ή πολύ μαλακά.
Τελικά, αποφάσισαν να ρωτήσουν τη σοφή Κουκουβάγια. «Υπάρχει ένα είδος βελανιδιάς που ο φλοιός της είναι ό,τι πρέπει για να καλύψει τα αγκαθάκια σου!», απάντησε η Κουκουβάγια.
Έβαλαν λοιπόν φλοιό στα αγκάθια του. Ήταν σαν φελλός και ο Βελονής μπορούσε άφοβα να πλησιάζει τα άλλα ζωάκια. Από τότε, πηγαίνει με λαχτάρα στο σχολείο και παίζει χαρούμενος με τους φίλους του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου