Το ιστολόγιο αυτό είναι χώρος έκφρασης, μια όαση στο χάος της καθημερινότητας. Εδώ θα βρείτε κείμενα και διηγήματα που γράφω στον ελεύθερο χρόνο μου.
06 Οκτωβρίου 2026
Ο μοναχικός κύκνος
Αρχή άνοιξης. Κάνω βόλτα γύρω από τη λίμνη. Μου αρέσει να χαζεύω τις αντανακλάσεις των χιονισμένων βουνοκορφών στα ήρεμα νερά. Η φύση είναι πάντα εκεί. Με τις αλλαγές της κάθε εποχή.
Τον χειμώνα, αν έχει αέρα, βλέπεις τα κύματα στη μουντή λίμνη και τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα, όσο κι αν λυγίζουν τα κλαδιά τους.
Το καλοκαίρι θαυμάζεις τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος στα νερά και στα σύννεφα κι αποζητάς την δροσιά κάτω από τους πλάτανους.
Την άνοιξη απολαμβάνεις τα τιτιβίσματα των πουλιών και τα ανθισμένα δέντρα.
Για μένα είναι ένα έξτρα μπόνους όποτε πετυχαίνω τους κύκνους. Συχνά τους ταΐζουν διάφοροι κοντά στην πλατεία κι έτσι έχω την ευκαιρία να τους καμαρώνω.
Πάντα ήταν αγαπημένο μου ζώο οι κύκνοι. Τις ατελείωτες ώρες διαβάσματος στο σχολείο, ζωγράφιζα αυτά τα θαυμάσια πτηνά στα κενά των βιβλίων μου. Με τους ψηλούς, περήφανους λαιμούς τους και τα κάτασπρα φτερά τους. Μου έβγαζαν μια αρχοντιά, μια αθωότητα μα και μια μελαγχολία.
Πού να ήξερα τότε ότι ως παντρεμένη θα έμενα δίπλα σε μια λίμνη με κύκνους; Να ήταν άραγε τυχαίο; Η μήπως το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον;
Με τα παιδιά μου αργότερα έγινε η αγαπημένη μας δραστηριότητα τις χαλαρές Κυριακές μας, να ταΐζουμε τα πουλιά στη λίμνη. Πολλοί τουρίστες βγάζουν φωτογραφίες όλα τα πετούμενα -κύκνους, πάπιες, μαυρόκοτες, γλάρους- που μαζεύονται γύρω από τα κομματάκια ψωμιού. Πραγματικά, το θέαμα είναι μαγευτικό. Κάθε ώρα και κάθε εποχή οι κύκνοι με κάνουν να νιώθω ικανοποίηση, χαρά, περηφάνια. Με κάνουν να νιώθω ότι είμαι στο σωστό μέρος, ότι όλα θα πάνε καλά.
Μα μόλις έμαθα και την ιστορία του μοναχικού κύκνου, εκεί τους αγάπησα λιγάκι παραπάνω. Τον έφεραν από τη λίμνη της Καστοριάς το 2022 γιατί το ταίρι του πέθανε ύστερα από επίθεση σκύλων.
Ο αρσενικός κύκνος φάνηκε να θρηνεί και να μην ξεχνά. Συνεχώς τριγύριζε εκεί που είδε τελευταία φορά τη σύντροφό του. Δεν έκανε βόλτες με άλλους κύκνους και δεν δεχόταν να φάει. Έτσι αποφάσισαν να του αλλάξουν περιβάλλον. Τον αρίθμησαν με ένα ειδικό περιλαίμιο και τον έβαλαν μαζί με τους άλλους κύκνους της μεγάλης λίμνης Παμβώτιδας.
Χρειάστηκαν τρία - τέσσερα χρόνια προτού αποκτήσει νέο ταίρι και τελικά μια οικογένεια. Τώρα σε κάθε μας βόλτα τον αναζητούμε και τον παρατηρούμε.
Για εμάς είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ελπίδας και αγάπης. Ακόμα και οι κύκνοι μένουν πιστοί στο ταίρι τους, βιώνοντας τυχόν απώλεια έντονα.
Πάντα όμως τελικά, η ζωή συνεχίζεται όσο κι αν πονάμε.
(Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε για τον διαγωνισμό του ΙΑΝΟΥ "Φύση με σπασμένα φτερά")
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Το μανταρίνι
«Να μάθεις να το καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις ανάγκη κανέναν!», θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του, όταν του έδειχνε πώς να ξεφλο...
-
Καλωσήρθατε στο ιστολόγιο μου. Ανακάλυψα εδώ και καιρό ότι μου αρέσει να γράφω και θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις ιστορίες μου. Αλλά πάντα γι...
-
Κάποτε, ζούσε ένας σκαντζόχοιρος με την οικογένειά του. Το μικρό χαριτωμένο σκαντζοχοιράκι, που το έλεγαν Βελονή, απολάμβανε την αγάπη της μ...
-
Τεράστια κύματα πλακώνουν το χωριό, φτάνουν μέχρι το σπίτι τους, τσουνάμι εξωπραγματικό έρχεται να ξεκάνει τον τόπο. Η Καίτη ξυπνάει ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου