Τεράστια κύματα πλακώνουν το χωριό, φτάνουν μέχρι το σπίτι τους, τσουνάμι εξωπραγματικό έρχεται να ξεκάνει τον τόπο. Η Καίτη ξυπνάει κάθιδρη. Βρίσκεται στο χωριό για διακοπές με τους δικούς της αλλά περνάει βαρετά. Το αίμα της βράζει και δεν αντέχει άλλο να κάθεται στην αυλή του σπιτιού τους χωρίς να κάνει κάτι. Τόσα χρόνια και ιδιαίτερες φιλίες στο χωριό δεν απέκτησε μιας και το σπίτι τους ήταν προς το τέλος του χωριού και οι γείτονες τριγύρω είτε ήταν ηλικιωμένοι είτε έρχονταν διακοπές με γεμάτο πρόγραμμα που δεν χωρούσε πολλά πολλά. Θα ήθελε κι η Καίτη, να πάει σε διάφορα μέρη κι αξιοθέατα του νησιού, να γυρίσει σε όλες τις παραλίες, να δει τις ομορφιές του νησιού που έβλεπαν όλοι οι άλλοι εκτός από την ίδια. Γιατί δεν είχαν αυτοκίνητο. Και το χωριό δεν είχε λεωφορείο να το ενώνει με την πόλη. Κι ωτοστόπ δεν ήθελε να κάνει, ντρεπόταν και φοβόταν. Κι έμοιαζε η τύχη της καταδικασμένη να μείνει σε αυτήν την αυλή όλο το καλοκαίρι άντε και σε καμιά εκκλησία που γιόρταζε, άντε και σε καμιά θεία αργά το απόγευμα για περαντζάδα αλλά δεν ήταν αυτό που ονειρευόταν. Στα 19 της ήθελε περιπέτειες, ήθελε γνωριμίες, ήθελε να ζήσει κι όχι να μοιάζει με 100 χρονών γριά.
Ώσπου το πρωί του Σαββάτου μια ξαδέλφη της της πρότεινε να πάνε παραλία με το αυτοκίνητό της κι εκεί στο beach bar έκατσαν δίπλα της αγόρια και κορίτσια που αμέσως την έβαλαν στην κεφάτη παρέα τους. Είχαν έρθει στο νησί για λίγες μέρες. Της είπαν σε ποιο ξενοδοχείο μένουν και πότε θα φύγουν. Ένας από τους νεαρούς, που της συστήθηκε ως Φίλιππος, της μιλούσε περισσότερο και αυτή ένιωθε άβολα στην αρχή να είναι το επίκεντρο της προσοχής, αλλά αυτός συνέχιζε να της κάνει πολλές ερωτήσεις κι ήταν αγένεια να μην του απαντά. Τι όμορφα που ήταν να συνομιλεί με άτομα της ηλικίας της! Ένιωθε επιτέλους ζωντανή! Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ακόμα τα κινητά… αλλά η παρέα της είπε ραντεβού στον Αστερία αύριο πρωί. Φυσικά είπε ναι. Θα πήγαινε πάλι με την ξαδέλφη της.
Η άλλη μέρα, Κυριακή πρωί, έφτασε, έλα όμως που η ξαδέλφη της είχε άλλες δουλειές και δεν θα κατέβαινε παραλία. Τι στεναχώρια για την Καίτη… Πώς θα συναντούσε τον Φίλιππο; Λοιπόν, το πήρε απόφαση, θα πήγαινε με τα πόδια. Σε μισή ώρα θα έφτανε. Τι κι αν έκανε ζέστη; Τι κι αν ο δρόμος δεν είχε χώρο για πεζούς; Αυτή ήταν αποφασισμένη να ξαναδεί τον Φίλιππο. Αθλητικός τύπος, της είχε κάνει εντύπωση που έκανε αποτρίχωση τα πόδια του… Ήταν ομιλητικός, ό,τι κι αν έλεγε, η Καίτη το άκουγε με ενδιαφέρον, μελαχρινός, μέτριο ανάστημα, σπινθηροβόλο βλέμμα, ύφος κατακτητή. Δεν ήθελε και πολύ η Καίτη να τον ερωτευτεί με την πρώτη ματιά… Εξάλλου, ήταν και φοιτητής στο τρίτο έτος στο Πολυτεχνείο. Η ίδια ήταν στο δεύτερο έτος Αγγλικής Φιλολογίας…
Έφτασε στο beach bar. Η κεφάτη παρέα πουθενά. Κατέβηκε στην παραλία ψάχνοντας μια μια τις ξαπλώστρες αλλά δεν τους είδε κάπου. Μα τι απογοήτευση. Όπως κι αν έχει έκατσε εκεί μπροστά στην θάλασσα κι έκανε μια βουτιά, αφού ήρθε που ήρθε. Βγαίνοντας, ξανακοίταξε τριγύρω. Ήταν 10 το πρωί. Μήπως ήταν νωρίς για αυτούς; Αποφάσισε να κάνει ηλιοθεραπεία. Κατά τις 11 δίψασε και πήγε στο μπαρ. Παρήγγειλε έναν χυμό καρπούζι και την ώρα που έπινε την πρώτη γουλιά, ένιωσε ένα άγγιγμα στην πλάτη της. Γύρισε περίεργη και τι να δει; Ο νεαρός Φίλιππος της χαμογελούσε με τα καστανά μάτια του και τα ίσια λευκά δόντια του. Τι άλλο να ζητήσει; Έλαμπε από την χαρά της! «Οι άλλοι πού είναι;», «Κοιμούνται του καλού καιρού, πετάχτηκα μόνος μου να σε συναντήσω!». Η Καίτη κοκκίνισε. Κάτι τέτοια λόγια ήθελε να ακούσει αλλά τώρα που συνέβαινε, ένιωθε αμηχανία. Σαν να το κατάλαβε ο Φίλιππος, στράφηκε στον χυμό της, -«Καλός;» - «Χμμμ, όχι όσο θα ήθελα, δροσερός μεν αλλά νερουλός!». «Να πιω μια γουλιά;», και πριν προλάβει να πει ΟΚ η Καίτη ο Φίλιππος ρούφηξε από το καλαμάκι της λαίμαργα δυο τρεις γουλιές. Έκανε να διαμαρτυρηθεί η Καίτη αλλά ο Φίλιππος γέλασε και την πήρε από το χέρι για να βουτήξουν. Εκεί στην αλμύρα της θάλασσας κάτω από τον ζεστό ήλιο έδωσαν το πρώτο τους φιλί. Γλυκό και τρυφερό ήταν, δροσερό σαν το χυμό καρπούζι. Τα επόμενα φιλιά ήταν παθιασμένα. Τρόμαξε η Καίτη με την δύναμη των συναισθημάτων της…αλλά ήξερε μέσα της ότι ο Φίλιππος ήταν ο ένας.
Ο Φίλιππος το υπόλοιπο των διακοπών του το πέρασε με την Καίτη, τους φίλους του τους άφησε να κάνουν τις διακοπές τους όπως ήθελαν. Ήταν μαγευτικές αυτές οι πέντε μέρες. Η Καίτη του έδωσε τον αριθμό του σταθερού της και τη διεύθυνσή της. Αφού έμεναν και οι δυο Αθήνα, δεν μπορεί, θα βρισκόντουσαν. Ήρθε η μέρα που έφυγε ο Φίλιππος και η Καίτη ήθελε να φύγει κι αυτή μαζί του. Αλλά ήταν προγραμματισμένο να φύγουν σε δέκα μέρες. Και πώς θα άντεχε τόσο χωρίς τον έρωτά της; Σκέφτηκε να του γράψει γράμμα αλλά διαπίστωσε ότι ο Φίλιππος δεν της είχε δώσει την διεύθυνσή του. Τώρα; Τι θα κάνει; Πώς θα περάσουν οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα μακριά του; Όλο αυτόν σκεφτόταν, ήταν συνέχεια αφηρημένη κι η μητέρα της κατάλαβε ότι κάτι συμβαίνει αλλά όπως πάντα δεν έδωσε σημασία.
Όταν επιτέλους επέστρεψαν Αθήνα, μάταια περίμενε ένα γράμμα του ή ένα τηλεφώνημα από αυτόν. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Είχε αρχίσει να σκέφτεται τα χειρότερα… «Αν δεν είναι καλά; Ή αν δεν σήμαινα τίποτα για αυτόν; Αν ήμουν απλώς μια καλοκαιρινή περιπέτεια;» Είχε πέσει σε μαύρες σκέψεις. Θα πήγαινε στη σχολή του, δεν μπορεί, θα τον έβρισκε. Το ‘πε και το ‘κανε. Πήγε με το λεωφορείο στο Πολυτεχνείο. Αλλά το μετάνιωσε. Γιατί τον είδε στο κυλικείο της σχολής με μια κοπέλα άλλη, αγκαλιά. Μάλιστα φιλήθηκαν κιόλας. Παρηγοριά δεν έβρισκε η Καίτη. Εξαφανίστηκε να μην την δουν και γύρισε σπίτι νιώθοντας προδομένη. Πώς έπεσε τόσο έξω; Για μέρες δεν μιλούσε και δεν έτρωγε σε σημείο που ανησύχησε η μητέρα της και την πήγε στον γιατρό, ο οποίος σύστησε ξεκούραση και ηρεμία. Πέρασε ο καιρός και η Καίτη ανέκαμψε. Έγινε δυναμική και είχε πάντα το πάνω χέρι στις γνωριμίες της. Δεν άφηνε τίποτα στην τύχη του και επέλεγε με ποιον θα κάνει σχέση και για πόσο διάστημα. Αλλά όχι, ερωτευμένη δεν ήταν με κανέναν. Και ήταν τόσο βαθιά πληγωμένη που δεν φανταζόταν να μπορεί να ερωτευτεί ξανά. Προς το παρόν, ζούσε την κάθε μέρα της σα να μην υπάρχει αύριο. Το μέλλον δεν το ξέρουμε, σκεφτόταν, το παρελθόν δεν αλλάζει, το παρόν όμως το ζούμε τώρα και το διαμορφώνουμε εμείς…Για αυτό στο χέρι της έκανε τατουάζ τη φράση carpe diem…
(Το κείμενο πρωτο-δημοσιεύτηκε ηχογραφημένο στο YouToube στο κανάλι του περιοδικού Storywits)


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου